Bazen ümitlerin tükendiği noktada bir kıvılcım çakar yeniden başlar her şey. Sanal medyanın rezilliğini konuştuğumuz günlerde Roman bir kardeşimiz çıktı ilahileriyle gencini, yaşlısını mest etti. Araçlarda, okullarda, işyerlerinde hatta statlarda ilahi akımı başladı. “Gençleri havhavdan kurtarıp ilahi dinleten koca yürekli adam” diye övülüyor sanal medyada. Kimseyi hor görmeyeceksin, küçümsemeyeceksin. Orasını burası sallayanlardan midemiz bulanırken, tüm algıları, yönlendirmeleri, algoritmaları ayaklar altına alan Roman kardeşimiz Celal Karatüre ve arkadaşlarını yürekten tebrik ediyorum. Seküler dediğimiz kesimlerde bile bu ilahiler okunuyor. Ramazan ayının manevi iklimine o kadar güzel yakıştı ki anlatamam. Her zaman olduğu gibi yine buna karşı çıkan eleştiren bir güruh var elbette. Kimisi okullarda çağ dışı görüntü demiş, kimisi çocukların psikoloji kötü etkiler demiş, kimi laik sistemde efendim bunlar olmazmış demiş vs.  Biz bunlara Türkiye’nin dinozorları diyoruz.   Dünyada nesli tükense de bu dinozorlar Türkiye’de yaşamaya devam ediyor.  10. yıl marşını sabah akşam okuyup Türkiye Yüzyılını okuyamayan dinozorlar. İnanmakla, inanmamak arasında kalmış ama nedense dini her olaya alerjisi olan tipler. Yani bu zihniyetin söylemlerine takılmadan devam gençler. Dillerden düşmeyen ilahilerle güzel bir rahmet ayını idrak ediyoruz sayelerinde.  Demek ki sosyal medyada güzel örnekler verilirse gençler o yöne  çevriliyor. Bu anlamda çok iyi çalışmamız gerektiğini düşünüyorum. Küfürlü, argolu, müstehcen, örf ve adetlere aykırı, algılarla gençleri oyalayan, kötü yollara iten paylaşımlar yerine ahlaka, değerlere, tarihine çevirecek çalışmalara daha çok ihtiyacımız var. Bakın bir Roman kardeşimiz bugün Türkiye’ye ilahi dinletiyorsa bunu fenomenden, uzmanlardan beklememize gerek te yok. Yanlışı olanı görmesek, beğenmesek, paylaşmasak yeter. Eyvallah…